Sunday, November 7, 2010
პროლოგი
თითქოს კოშმარულ სიზმარში ვიყავი გამომწყვდეული, უნდა მერბინა, სანამ სუნთქვა მეყოფოდა, მაგრამ დაღლილობისგან მუხლი მეკვეთებოდა. ძალაგამოლეული ძლივძლივობით მოვიკვლევდი გზას ბრბოში. კოშკის დიდი საათის ისრები კი არ ჩერდებოდა - უმოწყალოდ, შეუბრალებლად მიიწევდა სავალალო აღსასრულისკენ.
Subscribe to:
Posts (Atom)